Mijn verhaal

long time no see

mijnverhaal — Wed, 11 Nov 2009 09:45:25 +0000

Ik weet het, ‘t is weer lang geleden dat ik nog iets van me liet horen.

Het gesprek met de neuroloog was bevreemdend:

uit de symptomen die ik hem geef, vormt hij ‘vermoedelijk MS’, maar de objectieve testresultaten geven geen sluitende conclusie.

er zijn enkele lichte afwijkingen hier en daar maar niet voldoende om een diagnose van wat dan ook te stellen…

“rust maar wat uit, madammeke, ‘t zal wel over gaan. en komt dan binnen een paar maanden misschien nekeer terug.”

tja….

Uiteindelijk heeft hij gelijk gekregen: met veel rust en mentale ontspanning is alles over gegaan. (op een blind vlekje op mijn linkeroog na)

Ik ben opnieuw voltijds aan’t werk, sport met veel plezier, geniet van man en kinderen, mijn sociale leven ‘rocks’…

Alles gaat goed

Tot nu dus.

Ik ben uitermate prikkelbaar, en die onbegrijpelijke vermoeidheid is er weer, samen met enkele lichte verschijnselen: linkeroogbol is gevoelig, linkerbeen zindert, mijn tanden en bovenlip zijn soms gevoelloos.

Zie ik spoken?

onzekerheid

mijnverhaal — Mon, 08 Jun 2009 13:56:28 +0000

Ma 08/06/09

Je hebt er geen idee van hoe enerverend ‘wachten’ is.

Volgende week dinsdag heb ik eindelijk de eerste MRI. Woensdag en donderdag volgen de andere 2.

En op maandag 22/06/09 worden de resultaten besproken met de neuroloog.

En ondertussen wacht ik maar een beetje verder.

Veel is er niet meer gebeurd. Alhoewel….

Op donderdagavond 28/05/09 stond ik op uit de zetel, en ik lag heel snel terug op de grond… Mijn linkerbeen was ‘weg’.

Helemaal gevoelloos en stuurloos, verlamd….. vreemd hoor! Sindsdien heb ik een heel onzeker, onstabiel gevoel in dat been.

Sinds de zaterdag daarop, heb ik een vreemd gevoel in mijn handen: als ze tegen alkaar komen, voel ik dat in beide handen,

en toch lijkt het alsof het iemand anders is die mijn handen vastneemt. Ik kan het niet goed verwoorden, maar beangstigend is het wel!

En sinds donderdag 04/06/09 valt mijn spraakvermogen af en toe weg: dan klink ik alsof ik dronken ben en met een dubbele tong spreek. Gelukkig is dit steeds van zeer korte duur

Vandaag ben ik wakker geworden met een ‘zenuwtrek’ in mijn arm. Mijn bovenarmspier trekt heel zenuwachtig en onkontroleerbaar samen, wel 80 keer per minuut. Hééééééééééééél vervelend.

Er is een positief gegeven: ik ben stukken minder moe dan een maand terug. Je ziet, het is niet enkel kommer en kwel

Ergste-Kater-Ooit

mijnverhaal — Thu, 21 May 2009 17:33:34 +0000

Gisteren de buren geholpen met het ledigen van niet nader bepaald aantal flessen wijn…

Ik vrees dat ‘doorzakken’ tot het verleden behoort…

Het eerste bezoek aan de neuroloog

mijnverhaal — Thu, 21 May 2009 17:26:34 +0000

Woe, 20/05/09

Om 16u15 stond ik aan de inschrijfbalie van het ziekenhuis, want om 16u30 had ik afspraak bij de dokter.

17u30 was het eindelijk mijn beurt.

Eerst EEG. Daarvoor krijg je een soort badmuts met ingebouwde electroden op je hoofd. Die registreren je hersenactiviteit.

Mijn hersenen bleken behoorlijk lui te zijn, zwakke en vertraagde activiteit. De dokter mompelde een aantal bemerkingen in zijn dictafoon en zei me toen dat het leek alsof mijn hersenen onder druk stonden, alsof er 100kg op lag.

Dan mocht ik kennis maken met het reflexhamertje, het stemvork en andere hulpmiddelen om sensorische prikkels toe te dienen. Bij deze tests kon ik niks opmaken uit de reacties van de dokter.

Toen, EMG. Heel vervelende testbatterij!

Er worden electroden in je hoofd geprikt en op je lichaam gekleefd, om vervolgens stroomstootjes te geven. Deze zorgen er voor dat bepaalde delen van je lichaam gaan bewegen.

Ik mocht ook genieten van plofgeluidjes door een hoofdtelefoon, en springerige vlakjes op een televisiescherm.

Uit dat laatste blijkt dat mijn linkeroog ‘een probleem’ heeft, niet van het oog zelf afkomstig.

Het resultaat van deze consultatie is, dat ik 3 keer bij de MRI langs mag, en dat de neuroloog dan pas iets kan zeggen over wat er al dan niet aan de hand is.

Om 19u20 kon ik eindelijk naar huis terug. Zonder antwoorden, met 3 aanvragen voor MRI.

Er zit dus niks anders op dan wachten.

Spannend….

mijnverhaal — Wed, 20 May 2009 11:35:08 +0000

Vandaag dus op consultatie bij de neuroloog…. superspannend.

Ik was heel rustig, berustend, kalm, maar nu begint het toch te nijpen.

Wat mag ik verwachten? Welke testen gaan er volgen? Krijg ik vandaag een diagnose? Wat als het slecht nieuws is?

En toch weiger ik te panikeren, zeg ik neen tegen de angst!

Het heeft immers geen zin om je op voorhand zorgen te maken, niet?

Wanneer heb je voor het laatst een knuffel gehad?

mijnverhaal — Tue, 19 May 2009 07:56:23 +0000

Knorretje, die achteraan kwam, ging dich naast Poeh lopen.
‘Poeh,’ fluisterde hij.
‘Ja, Knor?’
‘Niks,’ zei Knorretje, en hij pakte Poehs pootje stevig vast.
‘Ik wou alleen maar weten dat ik jou had…’

Leef je uit in de niet-storen-tijd.

mijnverhaal — Tue, 19 May 2009 07:55:23 +0000

‘Is er iemand thuis?’
Meteen daarop hoorde hij een schuifelend geluid diep in het hol. En toen stilte.
‘Ik vroeg of er iemand thuis was,’ riep Poeh heel hard.
‘Nee,’ zei een stem. ‘Je hoeft niet zo te schreeuwen,’ zei de stem er meteen achteraan, ‘ik had je van de eerste keer al gehoord!’
‘Nou, zeg!’ zei Poeh. ‘Is er helemaal niemand?’
‘Niemand.’

Heb jezelf lief!

mijnverhaal — Tue, 19 May 2009 07:54:02 +0000

‘O, Poeh-Beer,’ zei Christoffer Robin,
‘wat ben ik toch gek op je!’
‘Ik ook,’ zei Poeh.

Houd je aan je beloftes.

mijnverhaal — Tue, 19 May 2009 07:52:11 +0000

‘Poeh… beloof je me, dat je me niet vergeet? Nooit.
Zelfs niet als ik honderd word.’
Poeh dacht even na. ‘Hoe oud ben ik dan?’
‘Negenennegentig.’
Poeh knikte. ‘Ik beloof het je,’ zei hij.

Denk aan dingen die er echt toe doen.

mijnverhaal — Tue, 19 May 2009 07:49:34 +0000

Christoffer Robin kwam uit het woud naar de brug gelopen, lekker in het zonnetje, en met niets aan zijn hoofd.

Hoeveel twee keer negentien was, deed er niks meer toe op zo’n mooie middag.

Hij had het gevoel dat als hij nu op de onderste leuning zou gaan staan

en naar het water keek dat onder hem door gleed,

dat hij dan alles te weten zou komen wat er te weten was,

en dat zou hij dan aan Poeh kunnen vertellen, die nog met een heleboel vragen zat.